fa Fracture Toughness سطح اتصال رزین کامپوزیتی و سرامیک عمومی general تحقیقی Research <p style="TEXT-ALIGN: right" dir="rtl"><strong>بیان مسأله:</strong><strong> </strong>با کاربرد صحیح سایلن (Silane) بدون نیاز به اچ ‌کردن سطوح سرامیکی با اسید هیدروفلوئوریک, اتصال (Bond) مطلوب کششی بین سرامیک ورزین حاصل می‌گردد. با توجه به اهمیت اتصال سرامیک به رزین کامپوزیتی در دندانپزشکی، امروزه بررسی بیشتر روش کاربردی صحیح سایلن با آزمونهای مناسب‌تردیگر ضروری به نظر می‌رسد.<br><strong>هدف:</strong> مطالعه حاضر با هدف مقایسه Interfacial Fracture Toughness سطوح سرامیکی صاف و خشن باندشده با روش صحیح کاربرد سایلن به یک رزین انجام شد.<br><strong>روش بررسی:</strong> در این مطالعه تجربی, 80 دیسک‌ سرامیکی به قطر 10 و ضخامت 2 میلیمتر تهیه گردید. به منظور Surface Treatment از چهار روش مختلف 1) پالیش سطوح سرامیکی تا 1 میکرون, 2) Gritblast با ذرات آلومینای 50 میکرون, 3) اچینگ با اسید HF 10% به مدت 2 دقیقه و 4) Gritblast و اچینگ استفاده شد. (در هر گروه 20 نمونه مورد بررسی قرار گرفت.) دیسک‌های سرامیکی داخل رزین PMMA قرار داده شدند و در ناحیه Adhesive، توسط نوار تفلون پوشانده شدند. یک سوراخ گرد به قطر 3 میلیمتر با زاویه 90 درجه روی نوار تفلون پانچ شد. سطوح سرامیکی Expose مانده, توسط روش بهینه‌شده کاربرد سایلن، Treat شدند و بعد از کاربرد یک Unfilled Resin, رزین استوانه‌ای به قطر 4 و طول 11 میلیمتر بر روی آن ساخته شد؛ سپس نمونه‌ها در دو محیط نگهداری مختلف (گروه A: آب مقطر 37 درجه سانتیگراد به مدت 24 ساعت و گروه B: آب مقطر 37 درجه سانتیگراد به مدت 30 روز) قرار گرفتند. (_IC) Interfacial Fracture Toughness با سرعت ^mm/_min1 اندازه‌گیری شد. نحوه شکست با استفاده از استریومیکروسکوپ و سطوح شکست با استفاده از میکروسکوپ الکترونی بررسی گردیدند. به منظور تحلیل داده‌ها از آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون Independent-Samples t استفاده شد.<br><strong>یافته‌ها:</strong> مقدار میانگین Interfacial Fracture Toughness به شرح زیر بود:<br>1) گروه A:          ±SD J/m²  8/127±4/379 (4، 8/169±5/364 (3، 2/109±5/304 (2، 8/114±1/317 <br>2) گروه B:           ±SD J/m²  489±9/639 (4، 6/182±3/629 (3، 1/185±648 (2، 4/134±6/255 <br>بین میانگین میزان G_IC گروههای A₁ تا A₄ اختلاف معنی‌داری وجود نداشت (05/0P>). اما میانگین میزان G_IC در گروه B₁ به طور معنی‌داری با گروههای B₂، B₃ و B₄ اختلاف داشت (05/0P<)؛ همچنین افزایش قابل ملاحظه‌ای در میزان G_IC در گروههای اچ‌شده و Gritblastشده بعد از 30 روز نگهداری در آب مقطر 37 درجه سانتیگراد وجود داشت (05/0P<). نحوه شکست به‌طور غالب به‌صورت Interfacial و یا Cohesive در رزین بود.<br><strong>نتیجه‌گیری:</strong> روش آزمون اندازه‌گیری Fracture Toughness مورد استفاده در این تحقیق می‌تواند برای ارزیابی ناحیه Adhesive در سیستم‌های سرامیک- رزین مناسب باشد و در صورت استفاده از روش مناسب کاربرد سایلن، گیرمیکرومکانیکال با Gritblast نمودن سطوح سرامیکی بدون نیاز به اچ کردن سطوح سرامیکی با HF کافی است.</p> <p><strong>Statement of Problem:</strong> In a previous study it was reported that a durable resin-ceramic tensile bond could be obtained by an appropriate silane application without the need for HF acid etching the ceramic surface. Evaluation of the appropriate application of silane by other test methods seems to be necessary. </p><p><strong>Purpose:</strong> The purpose of this study was to compare the interfacial fracture toughness of smooth and roughened ceramic surfaces bonded with a luting resin. </p><p><strong>Materials and Methods:</strong> Ceramic discs of 10 mm in diameter and 2 mm in thickness were prepared. Four different surface preparations (n=10) were carried out consisting of (1) ceramic surface polished to a 1µm finish, (2) gritblasted with 50µm alumina, (3) etched with 10% HF for 2 min, and (4) gritblasted and etched. The ceramic discs were then embedded in PMMA resin. For the adhesive area, the discs were masked with Teflon tapes. A circular hole with diameter of 3 mm and chevron-shaped with a 90° angle was punched into a piece of Teflon tape. The exposed ceramic surfaces were treated by an optimised silane treatment followed by an unfilled resin and then a luting resin cylinder of 4mm in diameter and 11 mm in length was built. Specimens were stored in two different storage </p><p><strong>conditions:</strong> (A): Distilled water at 37°C for 24 hours and (B): Distilled water at 37°C for 30 days. The interfacial fracture toughness (GIC) was measured at a cross-head speed of 1 mm/min. The mode of failure was examined under a stereo-zoom microscope and fracture surfaces were examined under Scanning Electron Microscope. </p><p><strong>Results:</strong> The mean interfacial fracture toughness values were Group A: 1) 317.1±114.8, 2) 304.5±109.2, 3) 364.5±169.8, and 4) 379.4±127.8 J/m2±SD. Group B: 1) 255.6±134.4, 2) 648.0±185.1, 3) 629.3±182.6 and 4) 639.9 ±489.0 J/m2±SD. One way Analysis of Variance showed that there was no statistically significant difference in the mean interfacial fracture toughness for groups A1-A4 (P>0.05). However, the mean interfacial fracture toughness for group B1 was significantly different from that for groups B2, B3 and B4 (P<0.05). Independent-ٍٍٍSamples T-Test results showed that there was a significant increase in the GIC mean value for groups B2 and B3 after 30 days water storage (P<0.05). The modes of failure were predominantly interfacial or cohesive within the resin. Conclusions: The fracture toughness test method used in this study would be appropriate for analysis of the adhesive zone of resin-ceramic systems. From the results, it can be concluded that micro-mechanical retention by gritblasting the ceramic surfaces could be sufficient with no need for HF acid etching the ceramic surfaces when an appropriate silane application procedure is used. </p> سرامیک‌های دندانی، رزین، سایلن، چغرمگی Dental ceramics,Luting resin,Silane,Fracture toughness,Interface 14 25 http://jdm.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-365&slc_lang=fa&sid=1 T. Hooshmand تبسم هوشمند Yes A. Keshvad علیرضا کشواد No K. Moharamzadeh کیوان محرم زاده No